More servicesWindows Live
HomeHotmailSpacesOneCare
 
MSN
Sign in
 
 
Spaces home  neungcutePhotosProfileFriendsMore Tools Explore the Spaces community
No list items have been added yet.
View space
ole_orm
View space
joki_bank
View space
PLarewkewYeah!!!

neungcute

12/14/2007

Loving U ... PUG

ไม่รู้จะเอารูปอะไรมาลงสเปซดี เลยไปแอบก๊อบรูปน้องปั๊กจากเว็บชาวบ้านมาซะอย่างนั้น
ก็ของมันชอบอ่ะนะ ทำไงได้ล่ะ ขอหน่อยล่ะกันนะคะ
นี่ก็ใกล้ถึงเทศกาลปีใหม่เต็มทีละ มีใครวางแผนว่าจะไปไหนกันมั่งล่ะเนี่ย เล่าให้ฟังกันบ้างสิ
เผื่อจะได้เก็บไว้ไปเป็นที่อิจฉาเล็กๆ น้อยๆ เนื่องจากเราต้องนอนอยู่บ้านให้เปล่าเปลี่ยวเดียวดายเล่นๆ เพราะหาที่ไปไม่ได้เลย
ยังไงมีใครไปไหนก็เดินทางดีๆ รักษาสุขภาพกันด้วยเน้อ แล้วอย่าลืมถ่ายรูปมาให้ดูเยอะๆ เอาของฝากอร่อยๆ มาฝากด้วยนะจ๊ะ
 
 
HAPPY NEW YEAR 2008
...COMMING SOON...
P1030605
11/22/2007

หนาววววว...จาย

หนาวใจ หนาวใจ อยากมีอุ่นไอของใครสักคน
แม้อากาศจะหนาวจะร้อน จะไม่บ่น
ขอแค่มีเพียงหนึ่งคนที่เข้าใจ
................................
 
โอย...อากาศชักหนาวเย็นยามเช้า
ปลุกกระแสฮิตของเราที่ไม่อยากอาบน้ำให้ฟื้นคืนชีพ
แต่ก็นะ ไม่ได้หรอก
เด๋วลูกค้าและเพื่อนร่วมงานทั้งหลายจะพากันรังเกียจเดียดฉันท์ซะหมด
ทนเอาหน่อยนะเรา
เมื่อหลายเดือนที่แล้ว เคยตั้งใจแน่วแน่ว่าอยากจะไปเที่ยวเมืองปายกันช่วงปีใหม่
แต่เมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา ลองโทรไปจองห้องพัก
ตายห่า....ห้องพักเต็มหมดละ
ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ก็เลยต้องมานั่งด่าตัวเอง
นี่เรากะจองล่วงหน้าตั้งเกือบสองเดือนยังไม่ทันเลยเหรอเนี่ย
เฮ้อ...เซ็ง
แต่ก็เอาเหอะ เอาไว้ไปปีอื่นก็ได้จะจองล่วงหน้ามันซะสามเดือนเลย
ว่าแต่ว่า
มีครายอยากไปกะเรามั่งเนี่ย
8/29/2007

Feeling Down

เบื่ออออออ
Feeling Down สุดฤทธิ์
เมื่อกี้วางสาย คุยกันได้ดีไม่เท่าไหร่
ก็เกิดอาการอารมณ์บ่จอย คงเป็นเพราะไม่ชอบคุยโทรศัพท์กับใครนานตอนทำงานล่ะมั้ง
ทั้งๆที่เราก็บอกไปแล้วว่าไม่อยากให้โทรมาคุยกะเราตอนทำงาน
งานก็งาน   เรื่องส่วนตัวก็เรื่องส่วนตัว 
ช่วยอย่าทำให้เราเหนื่อยเป็นสองเท่าด้วยการทำให้เราหงุดหงิดโมโหได้มั้ยเนี่ย
ช่างเหอะ
มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่
8/15/2007

ชีวิตต้องสู้

เหอๆ จั่วหัวมาซะอย่างกะหนังจีน ประมาณว่ามันต้องมีการสู้รบเสียเลือดเสียเนื้อกันแน่นอน
แต่มะใช่หรอก
ที่ต้องสู้น่ะ คือสู้กะใจตัวเองต่างหาก ยากชิบเป๋งเลย...
เหนื่อยใจ เหนื่อยมากมายที่ต้องคอยให้กำลังใจตัวเองตลอดเวลา
แต่ก่อนนี้เคยตามใจตัวเองได้ตลอด แต่พอเรียนจบก็ไม่เคยได้ทำตามอย่างที่ใจต้องการสักครั้ง
เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าการโตเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะเนี่ย
ไหนจะความขยันที่หดหายไปตามกาลเวลา
ไหนจะความรับผิดชอบที่มันไม่เคยงอกเงยออกมาตามอายุขัย
จะทำไงได้ ในเมื่อสายน้ำไม่อาจย้อนกลับ
ชีวิตเราก็จะถอยหลังไม่ได้เช่นกัน...
ตอนนี้เลยได้แต่ตั้งปณิธานให้กับตัวเองว่า
1.เราต้องมีความรับผิดชอบต่องานที่ทำให้มากขึ้น
2.อย่าท้อใจเวลาที่ต้องเจอกับอะไรที่มันยากเย็น พิสูจน์ตัวเองไปเลย ให้โลกนี้ได้รับรู้ว่าข้าก็ทำได้นะเฟ้ย!!!
3.รู้จักเก็บอารมณ์ไม่ว่าจะดีจะร้าย ต่อไปนี้เราจะได้กลายเป็นสาวสวยผู้ลึกลับสียที เหอๆ
 
จบเรื่องความตั้งใจที่แน่วแน่ (เหรอ...)
มาสู่เรื่องราวขำขันในที่ทำงาน
หลังจากที่โดนหัวหน้าแผนกที่เปรียบเสมือนเสือซ่อนเล็บแอบจิกกัดไปเมื่อไม่กี่วัน ด่าซะเราไม่รู้ตัวเองเลยว่ากรูโดนด่า
ต้องเก็บเอาไปนอนคิดซะสามวันกว่าจะตรัสรู้ได้ว่า
อ้าววววว....เราโดนด่านี่หว่าเนี่ย
ก็สำเหนียกได้ว่าต้องปรับปรุงตัวซะแล้วเรา
เพราะพี่เค้าชักเริ่มรับพฤติกรรมของเราไมไหแล้วนะเว้ย
จนใจนึงก็อยากหนีไปให้พ้นซะรู้แล้วรู้แรด แต่ก็มีพี่หัวใสคนนึงมาสอนสั่งเราว่าอย่ายอมแพ้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ล้มสิ สู้ๆหน่อย
พร้อมกับเพื่อนๆแดงเหลืองที่ตอนนี้เข้ามาทำงานกันจนล้นบริษัท (นุ่น ปลาย กร) ที่คอยบอกเราว่าทำไปเหอะ ได้เงินๆ
และคอยพูดจาลามกจนบางวันเราก็แทบกินข้าวไม่ลง โดยเฉพาะแม่สาวดำขำที่เพิ่งเข้ามาทำงานหลังคนอื่นแต่คิดคำนวณวันลาออกไว้เรียบร้อยแล้ว
ก็ทำเอาบ.เราดูภาพพจน์เสียหายไปหลายอย่าง
 
โอ๊ยเหนื่อย...ไว้วันหลังว่างๆจะเข้ามาเล่าให้ฟังใหม่นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
เมื่อสี่สาวอย่างพวกเรามารวมตัวกันขนาดนี้
2/16/2007

คนว่างงาน

ตอนนี้เหมือนคนว่างงานยังไงไม่รู้
ไม่เห็นมีอะไรให้ทำเลย
(หรือว่ามีแต่เราไม่ยอมทำเองหว่า)
สารนิพนธ์ก็เหมือนจะเสร็จง่ายๆ นะ แต่พอเอาเข้าจริงหว่าจะเขี่ยตัวเองให้ลุกขึ้นมาพิมพ์งานได้ก็เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะต้องทำให้เสร็จหมดเลย
สารนิพนธ์ อิมพอสสิเบิล...
จบเรื่องสารนิพนธ์แล้วหันมาเล่นเกมส์ดีกว่า
ตอนนี้กะลังฮิตเกมส์พวกที่เป็น Tycoon Collection มากๆ
วันก่อนนู้นลง Zoo Tycoon ก็ดันเล่นไม่ได้เพราะแรมไม่พอ ฮือๆๆ
แต่เมื่อวานลง Cinema Tycoon กลับเล่นได้แฮะ
แต่ก็อย่างว่ามันไม่เห็นมีไรมากมายเล่นไปเล่นมาไม่ทันข้ามวันก็เกิดเบื่อ
ตอนนี้เลยต้องมานั่งหาเกมส์ใหม่ๆ
ทำตัวเหมือนไม่มีไรต้องทำซะงั้น
เห็นชะตาตัวเองอยู่รอมร่อแล้วเนี่ย
อยากรู้จังมีใครเป็นเหมือนเรามั่งป่าว...
 
อ้อ!!!
ขอย้อนหลังวันวาเลนไทน์นิดนึง
 
Happy Valentine นะตัวเอง
10/30/2006

การฝึกงานของเด็กปี 4

 ฝึกงานมาได้ 4 วันแล้วล่ะ
วันแรกนั่งเฉยๆ จนเหนื่อย ส่วนวันนี้ไม่เหนื่อยเลยเพราะว่าโดดมาครึ่งวัน
กะว่าจะมาอัพเสปซและเช็คเมล์ให้สมใจอยาก
(เพราะที่บ้านคอมห่วยจัด ทำไรไม่ได้เลย แย่ๆๆๆๆ...)
จนถึงบัดนี้ เราก็ยังคงไม่หนิดหนมกับพี่ๆในกองสักเท่าไหร่เลย
อยากคุยเล่นกับเค้าได้เรื่อยๆ จัง
อ้อ รูปที่ไปสัตหีบมาก้ยังไม่ได้เอามาลงเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าจะได้เอามาลงเมื่อไหร่
แล้วเด๋วคอยดูกันนะว่าทะเลยสวยแค่ไหน
น้ำใสมั่กๆ
แถมมีปะการังให้เราไปดำดูเล่นด้วย
แต่อย่างว่า มันก้ไม่สวยเหมือนพวกแถวภาคใต้หรอก
เห็นแล้วก็นึกๆอยากไปกระบี่เหมือนกัน
ไม่รุ้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ไปรึป่าวน้า
 
9/19/2006

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลง

เมื่อวันศุกร์ได้มีโอกาสอันเล็กน้อยไปดูหนังเรื่อง sessons change มาด้วย
สนุกอย่างที่คาดไม่ถึงเลย
ชอบอ้อมจัง อ้อมเป็นคนดีจริงๆนะ
เป็นเพื่อนที่รักป้อม แม้ป้อมจะไม่เคยได้รักอ้อมเลยสักนิด
แต่เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย
เหมือนชีวิตคนเราที่ย่อมต้องมีการเปลี่ยนแปลง
และแล้วในที่สุดป้อมผู้ที่เคยเฝ้ามองแต่ดวงดาวที่อยู่เกินเอื้อม
ก็หันหลังกลับมามองอ้อมที่ไม่เคยทอดทิ้งเขาไปไหน
เพื่อนสนิทที่รักเขามาก แม้จะไม่ใช่รักแรกที่เขาปรารถนา
แต่ก็นำพาความอบอุ่นและความสดใสให้แทรกซึมเข้าไปถึงหัวใจของเขาได้ตลอดเวลา
 
ชอบฉากที่อ้อมนั่งหันหลังซ้อนท้ายจักรยานที่ป้อมขี่จัง
แม้ป้อมจะอยู่ใกล้อ้อมแค่ไหน
แต่ก็รู้สึกเหมือนห่างไกลออกไปทุกที...
 
ความรู้สึกของคนเรานี่ก็เปรียบเหมือนฤดูได้จริงๆนะ
ฝนตก-เศร้า ร้องไห้
แดดออก-สดใส หัวเราะ
หนาวเย็น-เหงา ซึมๆ
 
เป็นหนังไทยเรื่องหนึ่งที่ชอบมากจริงๆ
ขอบคุณนะคะที่พาเราไปดู
ยังไงก็อย่าลืมรักษาสุขภาพให้ดีนะ
เวลาที่จามจะได้ไม่คิดว่าตัวเองป่วย
แต่คิดว่าเป็นเพราะเราคิดถึงตะหาก
 
...Seasons Change...
 
 
9/12/2006

ในที่สุด

แค่อยากจะบอกว่าในที่สุดงานหนังสือพิมพ์ก็เสร็จสิ้นแล้ว
หลังจากที่ตรากตรำทำงานมานานร่วม 4 เดือน
ฉบับบสุดท้ายก็จะได้ฤกษ์คลอดออกมาในอีกไม่กี่วันนี้แล้วล่ะ
ดีใจจังเลย...เย้เย้
 
แต่อีกวิชาที่ยังคงตามมาหลอกหลอนเราไม่สิ้นสุด
ก็คือการเขียนสารคดีน่ะแหล่ะ
โห...อาจารย์อ่ะ
ไม่สงสารนักเรียนเอาซะเลย
สั่งงานทุกวันวันละไม่ต่ำกว่า 2 ชิ้น
กะว่าเรียนวิชานี้จบ เขียนสารคดีได้ดีเลยว่างั้น
แต่ก็นะ มีคนเร่วมชะตากรรมกะเราตั้งหลายคน
เห็นเค้าเครียดๆกันมาก
เราเลยไม่อยากเครียดละ
มีคนเครียดแทนแล้ว สบายจัง
 
Thank for anything from my friends that you give to me.
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้มอบหมายให้เราทำนะ
อาจจะดีบ้างไม่ดีบ้างก็คิดซะว่าขำๆล่ะกัน
ประสบการณ์ในการทำหนังสือพิมพ์ที่ผ่านมาทั้ง 5 ฉบับนั้นจะไม่มีวันลืมเลือนไป
เพราะเราได้ทั้งความประทับใจจากทุกคนและมิตรภาพที่เราไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากการเรียนเอกสิ่งพิมพ์อีกแล้ว
ขอบคุณจริงๆนะ
แอ๋ม,น็อต,พี่หวี+น้องบี,เจี๊ยบ,ขวัญ,ปลาย,พลอย,กอร์น,ว่าย,โอ๊ะ
แลเพื่อนๆกองสองที่คอยช่วยเหลือยามกำลังงานขาดแคลน
มะหมู,พลอย,ตุ๊ดตู่และน้องกานต์
อ้อ...ขอบคุณป๊อปด้วยนะที่ช่วยซ่อมนู่นซ่อมนี่ให้เวลาเสียนะ ไม่มีป๊อปคงแย่เลย
Merci Beaucoup Mes Amies.
 
 
2/2/2006

เบื่อจัง

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับชีวิตเรา ถ้าหากเป็นเรื่องดีก็คงจะไม่เป็นไรหรอกนะ
แต่นี่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะสิ
หลายๆคนก็คงจะได้รับรู้ไปแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร และหลายๆคนก็ได้ให้คำแนะนำในสิ่งที่ดีๆ
เราอยากจะทำตามนะ แต่มันก็ทำไม่ได้ซะทีเดียวล่ะ
แต่ยังไงก็เถอะ เราก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้ว่ามันจะลำบากและอึดอัดแค่ไหนก็ตาม
 
พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเกิดของเราแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะอายุครบ 21 ปีแล้วสิ ต่อไปนี้เราก็ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะแก้กฎหมายห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 21 เข้าผับแล้วล่ะ อิอิ
 
 
1/16/2006

เวลาพาให้พบ...เวลาพาให้จาก

เพิ่งได้อ่านไดอารี่ของเพื่อนมา ช่วงนี้เค้าต้องเปลี่ยนไดเป็นสีดำเพื่อไว้ทุกข์ให้กับคุณตาที่เพิ่งเสียไป
น่าใจหายเนอะ...เมื่อตอนที่เรายังเด็กๆ เวลาก็พาสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตเราอย่างไม่ขาดสาย ทั้งคนที่เรารักและคนที่รักเรา แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปมันก็มักพรากสิ่งที่เรารักไปจากเราเสมอ บางครั้งก็เป็นแค่สิ่งของแต่บางครั้งก็เป็นสิ่งมีชีวิต ที่บางทีก็ใกล้ตัวจนเรายากที่จะทำใจ
 
เมื่อครั้งที่กระต่ายที่เลี้ยงไว้มันตายไปก็ร้องห่มร้องไห้กันทั้งบ้าน
เสียใจที่มันไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว แม้ว่าเราจะไม่ได้เลี้ยงมันดีมากมายอะไรแต่เราก็รักมันอย่างเต็มหัวใจเลยนะ และเราก็เชื่อว่ามันเองก็คงจะรักเจ้าของที่ทะเล้นอย่างเราบ้างล่ะ
 
ยังคงจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้เต็มตา สภาพของกระต่ายขนฟูที่นอนแน่นิ่งแม้จะรู้ว่ามันตายไปแล้ว แต่เราก้ของร้องพ่อว่าอย่าเพิ่งเอามันไปฝังเลย เผื่อว่ามันแค่นอนหายใจรวยรินเฉยๆ รอสักนิดเถอะ แล้วค่อยเอามันไปฝัง พ่อก็ยินยอมแต่โดยดี เราก็รู้นะว่าพ่อน่ะก็แอบร้องไห้เหมือนกัน จากนั้นพ่อก็หาตะกร้ามาใส่มันแล้วหาผ้าขนหนูมาคลุมเอาไว้ เพียงไม่กี่ชั่วโมงตัวของเจ้าปุยมันก็เริ่มแข็งขึ้นเรื่อยๆ วันนั้นเราร้องไห้ทั้งวันเลย แค่คิดว่าต่อไปนี้เราจะไม่ได้เล่นกับมัน ไม่มีมันคอยกัดแทะกระเป๋านักเรียนเราอีกแล้ว มันก็พาให้ใจหายทุกที
 
บางคนอาจจะคิดนะว่าแค่กระต่ายตัวเดียวจะต้องร้องห่มร้องไห้ไปทำไมให้เสียน้ำตา ไปซื้อตัวใหม่มาก็ได้นี่น่า แต่เราก็เชื่อนะว่าคนบางคนก็อาจจะคิดแบบเราก็ได้ ว่าของบางอย่างหรือคนบางคน ต่อให้เหมือนกันแค่ไหน แต่ในความรู้สึกมันก็ทดแทนสิ่งที่เราเสียไปแล้วไม่ได้อยู่ดี
 
ก็เหมือนกับคนที่เรารักนั่นล่ะ...
มีใครเคยหาคนอื่นเพื่อมาแทนคนที่คุณรักอย่างสุดหัวใจ ทั้งที่เขาคนนั้นได้จากคุณไปนานแล้วได้มั้ยล่ะ
View more entries
 
There are no music lists on this space.